“Waar?”
Dat is de tweede vraag. De eerste is hoe het met me gaat en daar heb ik inmiddels geen kort antwoord meer op. Maar zodra ik zeg dat ik kanker heb gehad, komt steevast de tweede.
Bij een long of een darm kun je dat antwoord tussen de bitterballen door geven. Bij mij wordt het even stil. Ik had kanker en al mijn vrouwelijke organen zijn weggehaald. Ik zie mensen dan twijfelen of ze nog een vervolgvraag durven te stellen, of dat ze het gesprek beter voorzichtig terugsturen naar het weer.
Dit boek gaat over de vervolgvragen. Over wat er gebeurt als je ontdekt dat je lichaam nooit meer vanzelfsprekend zal zijn. Over een lamp op je meest intieme plek, elke drie maanden weer en een overgang die niet langzaam komt aanwaaien maar je in één nacht overvalt. En over mensen die het goed bedoelen en wat dat soms met je doet.
Baarmoeder, eierstokken, vagina: het zijn woorden die we fluisteren, als we ze al hardop zeggen. Terwijl het gewoon lichaamsdelen zijn van vrouwen die ziek kunnen worden en daarna verder moeten in een wereld die vooral wil weten of het nu weer goed met je gaat.
Het is weg, zeiden ze. Voor nu. Klaar ben ik nog lang niet.
Het begint op een warme dag in het voorjaar, op mijn fiets, toen mijn lichaam nog van mij was. Dat dacht ik tenminste.
